جلوه ماه مهران در آسمان جهان‌آرای اربعین // به قلم: سید حرمت‌الله موسوی‌مقدم

به گزارش تمدن زاگرس، اینجا مرز مهران است؛ جایی که مردمانش همه دارایی و توان خویش را وقف زائران اباعبدالله‌الحسین(ع) کرده‌اند و خدمت به دیگران، تنها انگیزه زندگی روزهایشان شده است.

در کوچه‌ها و خیابان‌های مهران، از نخستین ساعت‌های بامداد تا نیمه‌های شب، رفت‌وآمد کاروان‌ها و هیاهوی موکب‌ها موج می‌زند.

بوی چای تازه‌دم و غذای نذری در هوا پیچیده و لبخند میزبانان ایلامی، خستگی راه را از جان زائران می‌زداید. این شهر مرزی، که در سال‌های دفاع مقدس مشهد شهیدان و سنگر مقاومت بود، اکنون به قدمگاه عاشقان عتبات عالیات و نماد وحدت امت اسلام تبدیل شده است.

جغرافیای کوچک مهران به برکت اربعین ظرفیتی فراتر از اندازه خود یافته است؛ همچون دریایی از معرفت که موج‌هایش زائرانی از سراسر ایران و جهان را به ساحل ارادت می‌رساند.

اینجا مرزی است که نامش با «حب‌الحسین(ع) یجمعنا» گره خورده و پیامی جهانی را مخابره می‌کند: حسین(ع) محور همبستگی ملت‌ها و ادیان است.

شور رفتن به کربلا در این روزها، جلوه‌ای عینی دارد؛ زائران با پای پیاده یا وسایل نقلیه، دل در گرو حرم حسینی، از این گذرگاه عبور می‌کنند.

برخی در سکوت و اشک، برخی در نوای دسته‌های عزاداری و برخی در تلاوت زیارت‌نامه، اما همه با یک مقصد و یک عشق. یاد مظلومیت حسین(ع) و صبر زینب کبری(س) در میان جمع، حال و هوایی معنوی پدید آورده که حتی رهگذران را به گریه می‌اندازد.

مردم مهران، این ماه‌شهر ایران، با گشاده‌رویی خانه‌ها و دل‌هایشان را گشوده‌اند. سفره‌های ساده اما پربرکت‌شان، گرسنگی و خستگی را از تن مسافران می‌گیرد و مهربانی‌شان، مرهمی بر جراحت‌های جان است.

این روزها، وزیر و وکیل، سردار و استاندار، عالم دینی و مردم عادی، همه در یک مسیر قرار گرفته‌اند؛ مسیر خدمت به زائر و تبرک به حضور در خاک مهران، خاکی که به خون شهدای وطن در دفاع مقدس آبیاری شده است.

مهران این روزها نه تنها مقصد، بلکه بخشی از مسیر کربلا شده است؛ جایی که زائران پیش از ورود به خاک عراق، آخرین نگاه‌ها را به خاک وطن می‌دوزند و با بدرقه دعای میزبانان، راهی حرم می‌شوند.

در این شکوه بی‌پایان، خبرنگاران نیز حضوری پررنگ دارند؛ آنان به‌عنوان چشم بینای جامعه و زبان گویای مردم، تصویر مهران امروز را با کلمات به ذهن‌ها و دل‌ها منتقل می‌کنند و آن را به خاطره شب‌های حماسی «قلاویزان» پیوند می‌زنند. گزارش‌هایشان نه فقط خبر، که روایت حماسه‌ای است در امتداد عاشورا.

اینجا، در منای مهران، شوق زیارت و سوز عطش حسین(ع) مرزها را درنوردیده است؛ سالخوردگان با عصا، معلولان بر ویلچر، کودکان بر دوش پدران و مادران و حتی آنان که خواندن و نوشتن نمی‌دانند، در این مسیر گام برمی‌دارند؛ گویی جاذبه کربلا همه را شاعر کرده است:

این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست

این چه شمعی است که دل‌ها همه پروانه اوست